De Reid Ondertitelprijs

Helene Reid was en is vertaalster, die veel ondertitelwerk (Nederlands-Engels en Engels-Nederlands) deed en doet, aanvankelijk voor de NOB, later als zelfstandige.

In 2006 kreeg ze het idee om een prijs in te stellen voor vertalingen van Nederlandse poëzie in het Engels. Het ging daarbij om de twaalf bekendste Nederlandse gedichten. De prijs werd genoemd naar haar overleden echtgenoot, de David Reid Poetry Translation Prize.

Foto: Inigo Garayo

Ze had het initiatief neergelegd bij alle universiteiten ter wereld waar Nederlands werd gedoceerd, bij de vertalersvereniging van zoveel mogelijk Engelssprekende landen en natuurlijk de Nederlandse vertalersverenigingen. Ze kreeg inzendingen van alle uithoeken van de wereld. Na een aantal jaren werd de administratie van het geheel haar te veel en heeft ze haar uiterste best gedaan een instantie te vinden die het van haar zou overnemen, zoals het Fonds voor de Letteren, of de Universiteit van Utrecht, waar David Reid tenslotte literatuur had gedoceerd. Maar niemand hapte toe.

Daarna verlegde ze de prijs naar haar eigen beroepsgenoten en ze schonk een bedrag aan de vereniging van ondertitelaars, de BZO, zodat deze vereniging door een tweejaarlijkse prijs het bijzondere vak van ondertiteling wat glans en erkenning zou geven.

In die vorm bestond de prijs zes jaar en werd dus drie maal uitgereikt. Helene bleef daarbij anoniem, een chique trekje. Toen echter de gefuseerde BZO onderdeel werd van de Auteursbond begin 2017, werd besloten de prijs voort te zetten. Het bestuur vroeg Helene om haar naam te mogen verbinden aan de prijs, maar niet haar voornaam, vond ze, nee, alleen de naam Reid. De naam is die van haar echtgenoot, heeft Schotse wortels en betekent rood, een bekende haarkleur in die streken.

De prijs bedraagt € 1500 en de winnaar wordt verkozen door een jury, waar Helene nu zelf voor het eerst deel van uitmaakt. In 2018 zal er weer een prijs worden uitgereikt.