Tweede spreker

Als het handiger is om twee sprekers in één ondertitel te hebben, begint wat nummer twee zegt steeds op de onderste van de twee regels waaruit ondertiteling vrijwel altijd bestaat. En dan begint regel twee met een streepje. Dat is het streepje dat typografen kennen als een divisie, en spellingkenners als het afbreekteken, het koppelteken en het weglatingsstreepje. Ondertitelaars hebben er nog een andere naam voor: het tweede-sprekersstreepje. Een simpel, adequaat teken om duidelijk te maken dat er iemand anders aan het woord is dan op de eerste regel. Op sommige zenders wordt het nog gevolgd door een spatie voor het eerste woord begint, maar meestal niet.
Heel soms staat er ook een streepje voor wat de eerste spreker zegt. Dat duidt er veelal op dat de vertaling afkomstig is uit een buitenland én helaas vrijwel ook altijd op een mindere vertaling. Dus hoed u voor het eerste-sprekersstreepje.

Zo zijn er nog meer termen die alleen ondertitelaars kennen of die zij alleen in die specifieke betekenis gebruiken. Vat dit dus maar op als het eerste lemma uit het ‘Klein woordenboek van de ondertitelaar’.

Bron: Hans Kloos